Dit blad afdrukken.
Zie ook pyreneeen.beginthier.nl
DE PYRENEEËN
Geologie - Spaanse Pyreneeën - Aragonese of centrale.
De bergketen van de Pyreneeën is zo'n 430 km lang en loopt van de Atlantische oceaan tot de Middellandse zee tussen Frankrijk en Spanje. De as van de bergketen is tegelijk de hoofdkam (axiale zone) met de hoogste toppen, die over meer dan 300 km hoger is dan 2000 m. De hoofdkam vormt bijna overal de natuurlijke grens tussen beide landen (tenzij aan Vall d'Aran waar Spanje 20 km voobij de hoofdkam komt).
Aan Spaanse kant zijn de Pyreneeën dubbel zo breed als aan Franse kant, zodat 2/3 van het gebergte in Spanje ligt. De afloop naar de 'laagvlakte van
de Ebro' gaat veel langzamer dan de afloop naar het 'bekken van Aquitanië' aan Franse kant.

Spaanse Pyreneeën.
Spanjaarden delen de Pyreneeën in 3 stukken: de Navarrese Pyreneeën (westen), de Centrale Pyreneeën (midden) ter hoogte van Aragón en de Catalaanse Pyreneeën (oosten). De meest westelijke Pyreneeën vangen vrij rustig aan en zijn gemiddeld 900 à 1250 m hoog. De meest oostelijke Pyreneeën zijn onmiddellijk aanzienlijker heviger met reeds op 50 km van de Middellandse zee de 'Pico Canigó' (2785 m). Aan beide zeeën is het gebergte 25 à 30 km breed, in het midden 150 km.

El Cilindro vanop de gletsjer van de Monte Perdido in het massief van de drie Sorores.
Geologie.
Tussen 350 en 80 miljoen jaar geleden werd het gebied van een vlakke zeebodem opgeheven tot een minder hoog gebergte. Het gebergte is afgesleten en op bepaalde plaatsen onder het zeeniveau verdwenen (zeedelta's). In deze zeedelta’s ontstond kalkachtig afzettingsgesteente.
Zo'n 80 miljoen jaar geleden werd Spanje met enorme krachten tegen Frankrijk aangedrukt zodat de zeebodem opnieuw opgetild werd en tegelijk over de oude lagen van het zuiden werd geschoven. Men noemt dit de Alpine plooiingsperiode in het Tertiair (65 - 2,5 miljoen jaar geleden), waarin ook de Alpen ontstonden. Onderliggende lagen kwamen nu boven te liggen (vb. dieptegesteenten als graniet) of gesteenten veranderen van structuur onder druk en temperatuur (vb. klei werd leisteen, zand werd kwartsiet, ...) . Waar nu de Monte Perdido is, ligt bovenaan het kalkgesteente uit het daar aanwezige vroegere zeebekken. Dit is nu het hoogste kalkmassief van Europa.


Bovenstaande foto's: Canyon van Ordesa, één van de 4 canyons rond de Monte Perdido.
Opgelet met geologische tijden! De groei van deze bergen bedroeg ongeveer 10 cm om de 2500 jaar of 1 mm in 25 jaar. Aan dit tempo komen we na 75 miljoen jaar aan 3000 m. Na de groei, In het Quartair (2,5 miljoen jaar geleden) begon de ernstige aftakeling door verwering en erosie, die zorgde voor het ontstaan van valleien. Enorme gletsjers uit deze ijstijden (tot 40 km lang en tot op 700 m boven de zeespiegel) zorgden voor de vorming van U en V-vormige canyons. In de hooggelegen verzamelbekkens ontstonden karen (fr.: cirques of sp.: circos), vb. Circo de Soaso.
Achterzicht op de Pico Aneto, hoogste Pyreneeëntop. De laatste 500 m naar de top gaat over de gletsjer.
|